|
Buigen…..of barsten…..of……overwinnen!
Een gedichtje over en voor mijn kameraadje.
Een gedichtje over een periode waarin mijn kameraadje op
mij is overgekomen als iemand die het op lijkt te geven onder druk van de
macht van een structuur die in functioneren op mij overkomt als een
sektarisch getinte structuur. Mijn kameraadje leek weg te zakken in een
wereld waarin veel op de kop lijkt te staan.
Ook ik heb een beetje van die druk ervaren. Met name op
het moment dat het kameraadje er niet langer voor mij was als de mens die
ze altijd voor me was. Ze had me ook van te voren gewaarschuwd: “Ik zit in
een wereld van waaruit ik jou moet kwetsen en dat wil ik niet. Vergeet maar
een tijdje dat ik besta.”
Ik kon eerst niet geloven dat die waarschuwing de
werkelijkheid zou worden…maar helaas…het werd voor mij de knoeterharde
werkelijkheid.
Mijn kameraadje boog uiteindelijk voor de
machtsstructuur. Ik niet. Wel ken ik het gevoel van de dreiging die uitgaat
van zoveel nare macht en nare psycho-trucs(destructieve
gedragscontroletechnieken)
Het is niet eenvoudig om dan nog te blijven staan. Het
leven wordt in dergelijke situaties een grote nachtmerrie.
Ik mis mijn kameraadje en ook vind ik mijn rol als
kritische buitenstaander en ankertje van de maan niet altijd even
gemakkelijk.
Als begeleider/hulpverlener van slachtoffers en
familie/vrienden van slachtoffers van een sektarische beweging, kan ik
prima uit de voeten. De situatie met mijn kameraadje is echter essentieel
anders. Ik ben emotioneel betrokken bij het wel en wee van mijn kameraadje.
Van de wereld waarin ze leeft moet ze me kwetsen. Op de momenten waarop ze
dat doet, ben ik natuurlijk te betrokken om met de deskundigheid die ik wel
in allerlei andere situaties aan de dag leg, te reageren. Ook al ben ik
deskundig…..hier speelt mijn rikketik teveel mee om met voldoende afstand
te kunnen handelen in de situatie. Soms lukt het wel hoor…maar vaak ook
niet. Gelukkig heb ik in de situatie waarmee ik het zelf emotioneel soms te
kwaad heb, wel steun van veel mensen.
Het kameraadje waarover ik het hier heb, lijkt
onderstaande weg te hebben gekozen. Wijs misschien…..maar het duurt
allemaal wel lang…Ik mis m’n kameraadje…maar ik kan niet anders dan doen
wat ik doe. Verder wacht ik af.
Buigen
Ik voelde een macht
groter dan mijn zelf
drukken op mijn ik
en ik hield stand
Ik verloor kracht
energie in zichzelf
ik gaf geen kik
zocht een hand
Ik zag een blad
meegaand buigenen
onder de grote druk
van druppels van de regen
De druk viel glad
op de grond in duigen
en weg was het juk
dat het blad zwaar liet wegen
Ik buig zacht
vriendelijk en meegaand
met het gewicht
van innerlijke ballast mee
Ik zoek de kracht
die zich een weg baant
zwijgend en vederlicht
naar de vrijheid van de zee.
Schrijvertje
(uit: “ Een knuffel voor jou”)
roots©
|
