De Tovenaar van Oz
 Kort samengevat, gaat het verhaal van "de tovenaar
van Oz" zo ongeveer als volgt: " Het meisje Dorothy wordt
plotseling door een windhoos uit haar leven onder de mensen die haar lief
zijn weggerukt. Ze belandt in een vreemde onwerkelijk lijkende wereld:
vol met heksen en raar gedoe, op mensen lijkende wezens die eigenlijk
kwaadwillende monsters zijn of wezens die er niet uitzien als mensen maar
in hun gedrag en mogelijkheden toch wel op menselijke mensen lijken enz.
Gelukkig zijn er ook nog een paar goede feeën en bestaat er in die wereld
een tovenaar die je helpt de weg naar huis te vinden. Samen met een
blikken hartloos mannetje, een soort "vogelverschrikker" zonder
hersens en een laffe leeuw, gaat ze op zoek naar drie wezenlijke zaken
voor het kunnen terugkeren naar haar huis en de mensen die haar lief
zijn: hart, verstand en moed. Een tovenaar helpt ze op hun lange
weg: de "yello brick road".......een regenboog....naar
"Somewhere after the rainbow...."....precies.
Het verhaal heeft een "happy end". Dorothy
wordt na het vinden van het hart,het verstand en de moed, wakker in haar
eigen bed....met de mensen die ze zolang heeft moeten missen om haar
heen.
Waarom ik dit verhaal op deze siteafdeling van mijn
homepage heb gezet, weet degene voor wie ik hemel en aarde heb bewogen om
te voorkomen dat ze nog verder wegzakt in een wereld waarvan velen het
bestaan niet kennen/niet geloven......of beter: zich niet kunnen
voorstellen....,het best.
Door onduidelijke, nauwelijks hoorbare en vol
stoorzenders, fluisterende sterrencommunicatie heb ik de stille hoop dat
“de maan”(zo noem ik mijn kameraadje omdat
die, evenals de maan alleen maar zichtbaar is wanneer en zoals de
macht/de zon dat wil)zich, in ieder geval soms, bewust is van haar
situatie. Tenminste meer dan ik dacht. Wanneer zo'n verhaal als symboliek
van de situatie de onmetelijke ruimte van communicatie in gaat in een
onduidelijke non-communicatieve sfeeromgeving, dan is het logisch dat
vrienden die proberen te luisteren daarop ontroerd zijn. Het heeft mij
zeer ontroerd. Al jaren lang. Het waren helaas wel allemaal “letters in
het zand”, die bij het eerste beste windje onzichtbaar waren nadat ik ze
gelezen had. Daarmee stond ik met de wetenschap van een bizarre situatie
alleen. Ik was vogelvrij voor de machtsstructuur en heb ongelooflijk veel
moeite moeten doen om een beetje gehoor en bescherming tegen het nare
gedoe te vinden.
De erkenning heb ik uiteindelijk wel gekregen, maar we
zijn dan ook 10 jaar verder.
Ik kan
iedereen verzekeren dat het moeilijk is om als kritische buitenstaander
de juiste dingen te doen en laten voor een opgesloten dierbaar mens in
een sekteachtig
opererende/functionerende groepsstructuur ala scientology/andere voorbeelden,
waarin respect, gelijkwaardigheid e.d. met voeten worden getreden. Mijn
ervaring ermee als outcast en enige wetenschappelijke
achtergrondinformatie kun je vinden in BRAINWASH.
Tot “ons” maantje wil ik zeggen:
Het spijt me oprecht dat ik de macht niet heb kunnen
bereiken.
Mijn deur blijft open…..voor de mens achter de maan
die ik heb leren kennen….en ook voor de mens die de maan door de ellende
met de macht geworden is.
Mijn vriendschap, onze vriendschap voor jou is altijd
gebleven en zal nooit verdwijnen.
Hoe het tussen ons al 10 jaar gaat, noodgedwongen door
de impact van jouw situatie op onze omgang, is voor mij een nachtmerrie.
Er is veel ongewisheid, geen harmonisch gebeuren. Ik heb nooit een gerust
hart. Het is iets wat me dagelijks dwarszit. Ik zou zo graag leven met
een gerust hart over jou met de vrijheid weer spontaan te mogen zijn
tegenover jou zoals het was. Dat is zoals ik was en ben gebleven. Het is
een hel tegenover iemand die me zo dierbaar is altijd maar weer de rem te
moeten gebruiken op mijn eigen ik……ach..je begrijpt vast wel wat ik
bedoel.
Ik hoop dat je een keer weer door die deur bij ons
naar binnen zult stappen, me weer kunt en durft ontmoeten in alle
vrijheid. Ik zal erop hopen tot en met mijn laatste beetje. Het is een
van mijn liefste wensen, die ik altijd bij me zal dragen zoals jij altijd
in mijn hart en ziel aanwezig zult zijn.
We missen je al zolang…we zullen er altijd voor je
zijn wanneer jij dat wilt.
Wij alledrie.
Liefs,
Jouw schrijvertje.
Tegen de nare machtsstructuur.
Freedom of Mind, Freedom of Speech!……we’ll keep on
talking until the violence stops!
Ik ben een
mens die zich bedonderd voelt, in haar identiteit bedreigd, onder druk
gezet, geintimideerd en in de steek gelaten is!....en dat meer dan 10
jaar lang.
Tegenover mij
hebben jullie mensen die me dierbaar waren alle ethiek, ook
beroepsethiek, aan hun laars laten lappen. Mijn pogingen om de kwestie in
normaler vaarwater te krijgen hebben jullie zonder bedenken in de grond
in laten boren. Ook bemiddelaars zijn zonder enig nadenken weggestuurd.
Ondertussen werd het contact tussen mijn kameraadje en mij in alle rollen
ten opzichte van mij en wat bij me hoort ook gefrustreerd, het
beroepsfunctioneren en beroepsethiek werden t.o.v mij met geweld onder
druk gezet….en meer ellende.
Jullie hebben
mij en wat bij me hoort met in een ontoelaatbare/niet tolerabele situatie
gezet door mensen die mij dierbaar waren/zijn een verkeerde kant op te
sturen. Ik heb me met alles wat en wie ik ben wel moeten beschermen tegen
het gebeuren. Laat duidelijk zijn dat ik nooit de mensen heb bestreden
die ik als slachtoffer zie van dat nare systeem. Ik heb vooral het
psychosysteem van de machtsstructuur aangekaard. Dat betekende dat ik
niet, zoals velen mij adviseerden, de mensen die mij onder druk zetten
heb aangeklaagd met als doel zelfbescherming…maar juist ben gaan strijden
voor meer bewustwording in Nederland betreffende het bestaan van een
fenomeen met zulke vernietigende invloed. Het was wel dagelijks wikken en
wegen tussen zelfbescherming en vriendschap…..het was ook niet eenvoudig.
Het is het
psychosysteem van de machtsstructuur die mensen kapot maakt. Door het
bizarre functioneren heeft de structuur mijns inziens een uiterst
vervelend negatief effect op allerlei processen in allerlei situaties:
Relaties worden kapot gemaak of ernstig gefrustreerd en mensen die
langdurig onder invloed van die nare psychotrucs van een sektarische
structuur staan kunnen last krijgen van nare effecten.
Bivakkeren in
een groep met gesloten grenzen, waarin normen en waarden zoals vrijheid,
gelijkheid, respect etc. niet gehanteerd worden en onethische
beinvloeding het machtsmiddel is waarmee leden van de groep binnen die
grenzen worden gehouden, kan de volgende desastreuze gevolgen hebben:
- Verlies van keuze en eigen vrije
wil
- Verminderde intellectuele
vermogens, woordenschat en gevoel voor humor
- Verminderd gebruik van ironie,
abstracties en metaforen
- Verminderd vermogen om intieme
relaties met diepgang aan te gaan of te behouden
- Verslechtering van de lichamelijke
conditie
- Verkeerde voeding en ondervoeding
- Hallucinaties, paniek,
dissociatie, schuldgevoel, identiteitsverwarring en paranoia
- Neurotische-psychotische- en
zelfmoordneigingen
Sektarische
structuren kunnen voor een mens vernietigend zijn.
Over een mens in wie ik ook ooit geloofde, maar die
op een dag voor mij en mijn gezin, zonder dat we er iets aan konden
veranderen en tot onze grote verbazing, een wezenlijk naar gevaar werd.
Ik wou dat hij
had begrepen wat de impact van zijn attitude en gedrag jegens ons was.
Misschien had hij dat ook wel begrepen, maar misschien ook niet. Ik vraag
me af: Wat zou hij hebben gedaan als hij zo intimiderend, naar zou zijn
behandeld en bejegend door vrienden die tegelijkertijd ook een andere en
wel professionele rol vervullen…een rol van welke je dan soms afhankelijk
bent….zoals ik ook door hem ben behandeld en werd bejegend ….stel je dat
nou eens voor…..stel je bent ziek, hebt longontsteking en je kun nergens
terecht omdat de reguliere weg door intimidatie wordt geblokkeerd…stel je
dat eens voor…Ik werd destijds keer op keer zwakker en mijn weerstand
daalde in een paar jaar tijd naar het nulpunt.
Zijn handelen
leidde bovendien tot het effect dat hij mij de mond dreigde te snoeren
door mensen in mijn omgeving en ver daarbuiten te laten twijfelen aan de
psychische gesteldheid…m.b.v. de status van zijn beroep wetende dat er
met mijn psychische gesteldheid helemaal niks mis was. Heeft hij zich
ooit beseft wat voor nachtmerrie dat voor mij, de underdog in deze
destijds, was? Dat jaren later bleek dat hij niets van die rare
uitspraken officieel had gemaakt, dat die uitspraken niet zijn officiële
opvatting vertegenwoordigden…ja…daar werd ik bijna nog bozer van..want
toen leek het werkelijk zo te zijn dat hij me willens en wetens…ach…laat
ook maar..het is gewoon te erg en te zot voor woorden hoe met mij is
omgesprongen.
Ik heb me niet
zonder slag of stoot willen laten koeioneren, bedreigen en emotioneel
mishandelen. Ik kom wel voor mezelf op……..en ik pik zulk gedonder niet!
Ergens hoopte ik steeds dat hij de hand
die ik wel degelijk ook ieder jaar weer naar hem uitstak eens aan zou
pakken. Die hand stak ik steeds weer uit, omdat ik vermoedde dat ook hij
slachtoffer was van de sektarische beinvloeding van de groepsstructuur
waaraan hij zijn ziel verkocht leek
te hebben….en
natuurlijk…het steeds opnieuw proberen werd zeker ook gestuurd door mijn
herinnering aan betere tijden met ‘m. Ik had jarenlang vooral verdriet om
zijn veranderde negatieve attitude, vond het verschrikkelijk om mij
genoodzaakt te zien mij en mijn gezin te beschermen tegenover hem. Ik heb
me wel degelijk een jaar of 3 eerst “laten slaan” zonder iets terug te
doen, maar toen we op een dag helemaal in het nauw waren gedreven, ben ik
tegenover hem opgestaan.
Dat heb ik
gedaan door mijn mond open te doen op de juiste plaatsen over de druk
waaronder ik me geplaatst zag en hoe intolerabel alsmede onwerkbaar dat
voor mij en alles wat bij me hoort was. De druk viel geleidelijk een
beetje weg. Het werd minder, maar stopte nooit helemaal. Vervelend, maar
daarmee zijn we dan maar gaan leven. Meer tegengas bieden kon wel maar
wilde ik niet. De maan en haar liefs zijn me dierbaar. Als ik meer
tegengas zou bieden, dan zou dat meer de maan en haar liefs raken…en dat
was niet mijn doel. Ik moest helaas mijzelf en wat bij me hoort in
bescherming nemen tegenover de de “kleine macht” in die nare
machtsstructuur waarin alles en iedereen onder het juk van een “grote
macht”in die structuur lijkt te staan. Omdat ik ook de maan en wat bij
haar hoort wilde beschermen, leidde dat tot het bewandelen van een nauwelijks
begaanbare route. Steeds weer wikken en wegen: Neem ik de nare
intimidatie van die dag zonder verzet op me of doe ik mijn mond erover
open…Diepe zucht….moeilijk.
Ik wou dat ik
mijzelf en wat bij mij hoort nooit in bescherming had hoeven nemen en ik
verwijt die hele geschiedenis de machtsstructuur waarvoor de die ene mens
klaarblijkelijk was gevallen.
Sektarische
structuren maken meer kapot dan je lief is.
Het spijt me
vreselijk en het doet me verdriet dat ik hem nooit heb kunnen bereiken.
‘t Schrijvertje.
|
Percepties
Een creatief
uitlaatklepje gaat over de verwerking van
en het
zichtbaar maken van
de impact van
een onwerkelijk overkomend fenomeen op een mens en haar vriendschap met
een ander mens.
Het betreft de
mogelijke impact van destructieve controletechnieken.
De impact van
onethische manipulatietechnieken, die vanwege het onwerkelijk overkomende
karakter van het fenomeen en de vernuftigheid van de “truc” bijna
onzichtbaar aanwezig kan zijn.
“Mensen zien de
gebeurtenissen in een bepaald perspectief. Dat perspectief kan zodanig
gemanipuleerd zijn dat bepaalde werkelijkheden onzichtbaar zijn vanuit
dat gemanipuleerde perspectief”. Ingewikkeld. Ja. Maar het bestaat. Het
zichtbaar maken van zoiets bleek voor mij een gevecht tegen
machtsmisbruik in vol ornaat. Een nachtmerrie die werkelijkheid werd.
Op deze
pagina’s is een creatieve weergave van mijn strijd tegen dat onrecht te
lezen.
Het hele
gebeuren ligt reeds jaren achter mij. Ik heb van die nare ervaring in
mijn leven iets positiefs gemaakt.
Tegenwoordig
ben ik hulpverlener en kennen veel mensen in binnen en buiteland mij als
hulpverlener aan slachtoffers van destructieve controletechnieken, zoals
slachtoffers van sektes en ook bijvoorbeeld slachtoffers van loverboys
dat zijn. Behalve hulpverlenen, verzorg ik ook lezingen en workshops over
dit intrigerende onderwerp.
Symbolisch kan
het gegeven als volgt worden weergegeven:
Een
oorspronkelijke bewoner van “Amerika”, zag rimpels in het water van de
zee.
Hij tuurde in
de verte, maar zag niets. Iedere dag ging deze bewoner weer kijken…naar
de rimpels in het water en in de verte… maar zag niets…tot hij op een dag
in de verte iets ontwaarde maar wat hij nog nooit had gezien: een
zeilboot.
De boot was
technisch gesproken steeds zichtbaar geweest. Voor de bewoner die ernaar
zocht, was het een dagenlange oefening van de waarneming om het voorwerp
wat hij niet kende toch te ontwaren.
Het duurde
daarna nog dagen voordat de rest van zijn stam de boot op zijn aanwijzing
waar kon nemen.
Inmiddels heb
ik reeds vele dankbetuigingen ontvangen van lezers van de website die in
de stof van mijn sites de erkenning van hun probleem zien. Sommigen
melden zich voor hulpverlening in mijn praktijk en zijn blij geholpen te
kunnen worden.
Vergeet niet om
ook eens op de website van sektehulp.nl en de website van mijn
praktijk: Creative Counseling, te kijken.
Vriendelijke
groet,
Sjoukje
Drenth-Bruintjes/’t schrijvertje.
Mixed feelings,
The opposite of love is not hate……….
but indifference.
Zomaar
was groen tot grijs vervaagd
grijs onzichtbaar
en andere kleuren leken verstopt
in een dunne mist
Was ‘t waar
dat de tijd vertraagd
als gebaar
een dag leek te verbleken
waarmee ik het dan wist
Ik deed daarna mijn werk
tot plotseling en onverwacht
de tranen mijn zicht
verminderden tot mijn adem piepte
vol machteloos verdriet
Daar voelde ik sterk
dat ik nu tevergeefs al die jaren had gewacht
op vriendelijkheid in zijn gezicht
zoals het was voordat hij in zwarte diepte
zijn vriendschap voor mij verliet
’t schrijvertje.
|
|
