Meeting freedom of mind ?!
waves
Praktijk
van Sjoukje Drenth Bruintjes
Het
gaat over respect en gelijkwaardigheid.
Het
gaat over menswaardigheid,
waarin
geen plaats kan zijn voor
beledigingen
waarmee
middels vooroordelen
en
het
snoeren van de mond van de mens die veroordeeld wordt
een
mens tot verschoppeling wordt gemaakt.
“Een
vervolg in de “briefvoorbeeldenserie”, die allemaal betrekking hebben op
pogingen van een buitenstaander om contact te krijgen met iemand die
dierbaar is. Een dierbaar mens dat
helaas vast lijkt te zitten in een gesloten groepsstructuur. Een
groepsstructuur waarin onethische manipulatietechnieken worden gebruikt
om het contact met de buitenwereld te minimaliseren en de groepsleden
binnen de grenzen van de groepsstructuur te houden”.
Voorgaande
delen: deel 1: Stap uit de denkbox
deel 2:
Wat doe jij eraan
En
dan nu dus: deel 3: Meeting
freedom of mind
Algemene
inleiding
Brieven
aan een ons dierbaar mensje, met wie alle contact middels de gangbare
communicatiemiddelen verbroken is. Geschreven tussen 2003 2n 2005.
De
brieven vertellen allemaal, elke brief met een eigen accent, het verhaal
van de pogingen van een outcast om een dierbaar mens in de knel van een
nare groepsstructuur, te bereiken. Een groepsstructuur waarin respect,
gelijkwaardigheid e.d. met voeten worden getreden met als een van de
zichtbare uitwassen daarvan: het voor ons onmogelijk zijn van enige
communicatie met ons kameraadje dat erin vast denkt te zitten. Een ander
naar bijeffect voor ons is de intimiderende werking van de wijze van
bejegenen door mensen die handelen conform de eis van de bizarre macht in
die groep. Het feit dat enkele mensen in onze omgeving door de macht op
het verkeerde been zijn gezet en daarom met een grote boog om ons heen
zijn gaan lopen met een uiterst verkeerd beeld van ons en onze positie in
de situatie, is een ander naar bijeffectje waar we niet blij mee zijn.
"Ik ben niet gek of zo en de relatie tussen mijn echtgenoot en mij
berust op liefde, wederzijds respect en gelijkwaardigheid". Met mij
en met ons is niets mis....maar de macht heeft zijn status gebruikt om
extra gewicht te hangen aan de onjuiste karikatuur die hij voor waar de
wereld in heeft geschopt. Gelukkig brokkelt het opgebouwde onjuiste beeld
eindelijk een beetje af. Wat we eraan hebben gedaan? Och, gewoon onszelf
gebleven...al is het best moeilijk om rustig te blijven in deze situatie,
geef ik toe.
Enkele
jaren hebben we, met de regelmaat van de klok, geprobeerd om de situatie
in normaler vaarwater te krijgen. Maar een open gesprek op basis van
wederzijds respect en gelijkwaardigheid wordt voortdurend geblokkeerd
en onze verzoeken erom genegeerd. Na jarenlange zwijgzaamheid erover en
talloze vruchteloze pogingen tot verbetering in alle stilte, hebben we
besloten om onze monden erover open te doen. Dat doen we vooral via mijn
boek in wording en mijn website. Dat alles vooral met de tijd en energie
die ik ervoor over heb. De bedoelde situatie is, op een andere wijze dan
op deze afdeling, beschreven op de afdeling: BRAINWASH. Op deze afdeling ventileer
ik emoties, gevoelens van verdriet,angst en onvrede met de situatie.
Pogingen tot contact en beschrijvingen van de wijze waarop ontmoetingen
verlopen komen aan de orde. Maar ook de pogingen om me in te leven in de
benarde toestand van mijn kameraadje in de knel.
Ik
laat de brieven op deze site staan, omdat ze ook iets laten zien van de
ontwikkeling van het proces.
Er
zijn ook brieven te vinden die misschien als voorbeeld/inspiratiebron
kunnen dienen voor mensen die, evenals ik, bezig zijn met pogingen tot
contact met een dierbaar mens dat vast zit in een sektarische beweging.
Voor deskundige begeleiding hierin, verwijs ik jullie graag naar mijn
praktijksite:
Creative Counselling.
Dag,
’t
schrijvertje.
Inleiding
deel 3.
Vrijheid
van denken, lijkt zo gewoon. Iedereen weet dat allerlei vrijheden door
dwang kunnen worden afgenomen. Dat het echter middels onethische
manipulatietechnieken mogelijk is om zelfs de vrijheid van denken af te
nemen, is minder bekend. En toch komt het voor.
Voor
meer informatie over de werkingsmechanismen in zo’n soort proces, verwijs
ik graag naar de afdeling: Brainwash.
Wanneer
je nog niets over de processen en technieken waarop ik wijs weet, dan is
het van belang, voor een goed begrip van de motivatie om deze brieven te
schrijven en op het internet te zetten, toch eerst “brainwash”te lezen.
1
Maan,
Uuuuuren
gesproken ?
We
hebben inderdaad uuuuuuuuuren gesproken. Vroeger! Vroeger spraken we uren
met elkaar. Jouw verhalen en problemen kwamen evenveel aan bod als de
mijne. Soms kwamen jouw worries meer aan de orde dan de mijne. Soms was
dat andersom. Zo gaat dat in een goede vriendschap. Maar op een dag
veranderde dat plotsklaps. Er werd niet meer echt gesproken. Er werd
vooral uuuuren op mij ingepraat, om mij ervan te overtuigen dat van mijn
persoonlijkheid, motivaties voor handelen, roots, vrienden….kortom alles
wat al mijn levenlang wel bij mij hoorde…niets deugde. Behalve
beoordeeld, werd ik nogeens veroordeeld ook. En ik mocht niets over dat
gedoe van jullie zeggen. Stuk was ik ervan.
Uuuuuuuuuren
gesproken? Uuuuuuuuuren? Geen seconde is er contact geweest over de
kwestie waarover het zou moeten gaan! Geen seconde! Dat weet je toch
eigenlijk wel…toch? Nou dan? Klets dan geen onzin tegen een
goedbedoelende bemiddelaar
Er
is door jullie simpelweg teveel over mij en
te
weinig met mij gesproken!
2
Hoi
maan,
Alhoewel
ik me ervan bewust ben, uitgaande van onze welbekende nooit ontkende
perceptie, dat je onder zware druk en
chantage je conformerend opstelt ten opzichte van de wil van de
macht in de situatie, kan ik niet anders dan staan op het recht zetten
wat krom is gezet over mij en alles wat bij me hoort. Die bullshit heeft
ons ernstig geschaad en schaadt ons hier en daar nog steeds. De
machtstructuur wilde mij onderuit hebben, zo denken wij logischerwijs.
Jij wil dat niet echt, mij
onderuit halen.. Maar maan, zolang jij boven water volledig uitvoert wat
de macht wil…hebben wij feitelijk niets aan jouw eigen opvattingen. Je
haalt me gewoon toch onderuit. Jouw opstelling is feitelijk voor ons even
naar en onacceptabel als de opstelling van de macht. Dat kunnen we niet
langer accepteren. Dat zal je misschien toch kunnen begrijpen. Dat we
weten dat jij als jezelf ons dit nooit aan zou doen en je eigen opvatting
diametraal op die van de macht staat, houdt onze deur op een kiertje voor
de mens onder water. Maar die secretia boven water kan wat mij en wat ons
allemaal betreft de boom in. Die
hoef ik niet te zien. Ik kan mijn tijd beter besteden .
Wij
zien ons mensje achter de maan, die nog steeds onder water bestaat lijkt
het, graag terug. We missen haar allemaal.
Laat
je toch niet zo in het niets verdwijnen, maan. Laat ons niet zo in de
steek. Ik verzoek je dringend zaken die krom gezet zijn over mij bij
derden, recht te zetten.
Liefs
voor jou
Nog
geen blik voor secretia,
Wij
alledrie…..met altijd hetzelfde gezicht overal…zonder gekronkel!
3
Maan,
Wat
bedoel je daar nou weer mee?
Ik
heb van jou geen afscheid gehoord. Pogingen van mij om
duidelijkheid te krijgen over hetgeen je zelf wilt op dit terrein van de
troebele toestand, zijn genegeerd. Volgens ons wil je helemaal
geen afscheid nemen en is dat ook wel gebleken uit vanalles.
Je
vond mijn gedichten altijd zo mooi. Hou ze toch niet zo
diep verborgen onder de grond. Je hebt mijn woorden gekoesterd en helaas
diezelfde woorden even later door het slijk gehaald en mijn
persoonlijkheid ermee geplet. Dat zal wel in opdracht van de
machtstructuur geweest zijn, maar toch….hoe heb je dat kunnen doen. Ik
heb veel kennis van de werking van onethische manipulatietechnieken en
alles wat daarbij komt kijken. En toch begrijp ik niet echt hoe je me
zo te grazen hebt kunnen nemen. Sinds een tijdje weet ik hoe
extreem die conformering aan de wil van de macht is. Die ontdekking heeft
me tot diep in mijn ziel flink geraakt. Daar ben ik niet zomaar bovenop.
Ik heb al die jaren niet kunnen bedenken dat je conformering zo ver zou
kunnen gaan. Ik was je kameraadje en had je nooit iets kwaad aangedaan,
nooit 1 woord gelogen. Jouw gezondheid en welzijn vond ik belangrijk…Dat
vind ik natuurlijk nog, maar ik ben verdrietig en stil van de mate waarin
je mee bent gegaan in de pogingen om mijn persoonlijkheid onderuit te
halen….zo is het overgekomen. Boven water ben je zo wreed over en tegen
ons alledrie. We weten wel dat je dan niet jezelf bent, maar het is wel
de “sekretia”waar wij boven water mee te maken hebben. Het is niet
eenvoudig om na 5 jaar gepruttel in de marge nog steeds begrip op te
brengen voor de situatie waarin jij verzeild bent geraakt en waarin jij
denkt vast te zitten.
Wat
is gebleven is mijn hart voor de mens achter de maan die ik heb leren
kennen voor “de grote ommezwaai”. Dat is waar het kiertje van onze deur
open door blijft. Maar hoe zit dat dan met jouw hart voor mij….Hoeveel
kan het jou nog schelen hoe het mij onder de druk van deze ellende is
vergaan en gaat.
Onder
water…..ja…..och,och,maan….wat is het toch naar allemaal. Ik wou dat het
anders was.
Begrijp
dat ik niet anders kan dan doorwandelen op mijn nieuwe route.
Als
je wat onze vriendschap betreft afscheid wilt, dan ben je hier ook van harte welkom om dat
tegen me te zeggen hoor. Ik zal dan niet zoveel zeggen, denk ik.
Accepteren zal ik dat wel. Natuurlijk hoop ik dat je met positievere
berichten daarover bij ons binnenvalt. Maar het belangrijkste voor
iedereen is toch wel wat duidelijkheid erover.
I
Een
vermoeid schrijvertje.
4
Maan,
Of
ik teleurgesteld ben? Nou en of! Te zacht uitgedrukt zelfs!
Mensje
achter de maan,
Wees
dapper, maar ook verstandig. Niet eenvoudig. Dat weet ik wel.
Wat
zal ons maantje toch bedoeld hebben met “tijd”, is wat wij ons hier afvragen.
Wat “tijd”?
Ze
tekende letters in het zand
Toen
gingen ze met de wind hand in hand
Nadat
ik ze had gelezen
En
begreep naar welke woorden ze verwezen
Ik
ben ze nooit vergeten
Laat
me leiden door mijn geweten
In
mijn zoektocht naar jou
Omdat
jij te ken(n) en gaf dat je dat wou
Ik
schreef daarom letters op wit papier
En
schrijf nog steeds:“Kom maar hier”…
Je
weet waar ik woon….en de deur staat op een kiertje. Het is tijd….
5
Wanneer
je je ervan bewust wordt dat een mens van wie je zielsveel houdt en mede
derhalve het volste vertrouwen van je geniet, uiteindelijk in
werkelijkheid de beul en jouw beul blijkt te zijn zoals in “Der Tot und
das Madchen”van Schubert/Polanski….dan breekt dat je hart
en kraakt het je wezenlijke ik. Dat kan ik helaas tot in mijn kleine teen
met je meevoelen, zoals je wel weet. Alleen ik had wel de mazzel dat mijn
beul lange tijd bewust missloeg en derhalve maar een surrogaatbeul was.
Geen echte… Een beultje zeg maar….maar dan een die met een kusje op de
wang in de lieve fee kan veranderen op een dag.
Wat
jij hebt ervaren is wat in de film van Polanski zo treffend wordt
uitgebeeld. Dat is verschrikkelijk. Erger nog is het dat je nog steeds
binnen slagbereik van die beul van je zit met alle gevolgen van dien.
6
Dag
mensje achter de maan,
Een
“tovenaar”ben ik duidelijk niet. Als ik kon toveren,kon toveren,kon
toveren,kon toveren, dan keek jij mij nu aan en pakte ik je hand om je
mee te nemen naar de wereld buiten de grenzen van de nachtmerrie waarin
jij gevangen lijkt te zitten. Dan zou je mijn ikje weer respecteren zoals
je dat heel lang geleden wel deed. Dan zou je respect hebben voor de
waarde van mijn boekje en het bestaan van onze wonderlijke taaie
vriendschap. Een vriendschap, die mij door de houding die jij in deze
specifieke situatie in hebt genomen, zo kwetsbaar heeft gemaakt.
7
Maan,
Ik
heb het niet over “hoe mensen kunnen zijn”. Ik val ook niet om als ik
mensen tegen kom die gemeen doen. Dat vind ik dan geen leuke mensen. Doen
ze gemeen tegen mij, dan krijgen ze ad rem als ik kan zijn de bal die ze
kaatsen terug.
Daarnaast
vind ik het veralgemeniseren van iets/gebeurtenis/ervaring naar
opmerkingen zoals:
Ø
“Zo zijn mensen nu eenmaal”.
Ø
“Zo zijn mannen nu eenmaal”
Ø
“Zo zijn vrouwen nu eenmaal”
Ø
“Zo zijn………..nu eenmaal”,
erg
gevaarlijk. Dat kan leiden tot het hanteren van vooroordelen, die heel
gemakkelijk kunnen leiden tot het “dehumaniseren’ van een groep mensen.
Het voorbeeld van de dehumanisering van de joden voor en tijdens
wereldoorlog 2 kennen we allemaal. Dat leidde tot beestachtig gedrag ten
opzichte van die bevolkingsgroep. McCarthy in Amerika deed dat met
communisten. Sommige groepen dehumaniseren vrouwen. Andere dehumaniseren
kinderen. Er zijn meer voorbeelden te geven, maar daar dient dit
schrijven nu niet voor. Ik wilde illustreren waarom ik
veralgemeniseringen soms gevaarlijk vind.
Wat
mij in de situatie met jou weleens is opgevallen is dat
veralgemeniseringen werden gebruikt ter verklaring van, maar ook ter
vergoelijking van ronduit gemeen benedenmaats gedoe….van sommigen…. met
uitspraken als: ”Zo zijn mensen nu eenmaal”.
Op
mij kwam het vaak over alsof je ervan overtuigd was dat de gemenigheden
in de kwestie niet te bevechten waren omdat die gemenigheden nu eenmaal
bij….mannen bijvoorbeeld….hoorden. Alsof de persoon die de benedenmaatse
houding en optredens hanteerde niet zelf verantwoordelijk kon worden
gehouden voor zijn daden. Jij accepteerde vrijwel verzetloos alles en
vond dat ik dat maar beter ook kon doen.
Toen
ik eens een keertje de “machtstructuur”ter verantwoording riep over iets
gemeens, reageerde je met: “je leert het ook nooit”. Ik heb me toen
afgevraagd wat je daar toch mee bedoelde. Het enige antwoord dat over
bleef was dat je het hopeloos vond dat ik maar niet leerde mijn mond te
houden en klakkeloos/kritiekloos te accepteren wat er allemaal aan
onrecht werd gedaan door de machtstructuur. Ik had mijn mond te houden en
de macht naar zijn pijpen te dansen.
Kort
samengevat vind ik dat alle ingredienten voor het ontwikkelen van en het
vasthouden van passiviteit van de slachtoffers binnen de groep waarin jij
bivakkeert wel aanwezig leken en lijken. Het lijkt wel alsof die
passiviteit en de minderwaardige positie van slachtoffers onderbouwd
worden/zijn met een soort filosofie. Een filosofie vol vooroordelen, een
denkbox, dehumanisering….en ga zo maar door.
.
Ik
heb het met alles waar ik over schrijf overigens niet over “kleine”
gemenigheden.
Waar
ik het over heb, is het systematisch gemeen doen……in dit geval tegen en
over mij. Ik heb het over het doelbewust hanteren van onethische
beinvloedingstechnieken. Doelbewust bezig zijn met het murw maken en/of
monddood maken van een mens. Ik heb het over het bewust bezig zijn met
het vernietigen van iemands geheel eigen identiteit. De eigen identiteit
moet plaats maken voor de groepsidentiteit….
Ik
heb het over doelbewust en over systematisch gemeen. Het
gaat ook over misbruik maken van de macht van een positie ten opzichte
van degene waar gemeen tegenover wordt opgetreden.
8
Wat
ik vandaag heb gedaan? Ik heb ergens in Nederland een jongeman ontmoet,
die geboren en getogen was binnen een groep met zo’n gesloten structuur
en onethische manipulatietechnieken. Een intelligente jongeman, die zijn
weg eruit heeft gevonden.
Zijn
verhaal heeft diepe indruk op mij gemaakt. Hoe dapper je moet zijn om te
breken met zo’n groep en hoe moeilijk het is om de angst voor
represailles te overwinnen is me nog duidelijker dan het me al was. De
positie van een kind in zo’n groep is verschrikkelijk naar…..Ze vergeten
het nooit…… Maar ik heb ook aan hem gezien, dat het wel mogelijk is om
buiten de grenzen van zo’n groep weer een bestaan op te bouwen. Buiten de
groep is een nieuw bestaan mogelijk:”Leven”.
Mensje
achter de maan, ik kan je beloven dat wij er zullen zijn.
Het
vertrouwen…..dat kan ik jou niet geven. Hoe graag ik je dat ook zou
willen geven. Het is iets wat je zelf moet doen. Je bent pas bezig met je
vrijheid als je zelf de eerste stappen zet.
Mijn
deur is ook onder water voor jou open.
Ik
ben er. Nou jij nog.
9
In
mijn oprechte vriendschap voor jou past wel degelijk het respect voor
mezelf. Dat betekent dat ik daar waar het respect voor mijn waardigheid
is gekraakt, ik dat zal gaan opeisen zonder aanziens des persoons…..op
een mij toevertrouwde en geheel eigen wijze.
10
Straks
is het vat leeg. En dat zal volgens mij het moment zijn waarop het
kritisch moment zal beginnen. Het lijkt niet meer ver weg te zijn.
Mensje,
vanaf de dag waarop je me zei:
“Doe maar een tijdje alsof
ik niet besta.
Vanuit de wereld waarin ik
nu leef moet ik je kwetsen en dat wil ik niet.
Ik wil wel bij je terug
komen, maar ik weet niet eens of ik het overleef”,
zit
ik vol zorg over jou en doe ik dagelijks mijn best om ervoor te kunnen
zorgen dat je het wel zult overleven.
Logisch
toch? Maar ik kan er nauwelijks bij. Het werd en wordt me aan alle kanten
extreem moeilijk gemaakt om mijn handen naar je uit te steken. Hier en
daar hoor je doofpotgeluiden en is er druk….Ik ben me rot blijven rennen,
krijg nu op de juiste plaatsen gehoor…. maar mensje, ik weet niet of ik
hard genoeg ren om op tijd te zijn.
Doe
ook eens iets. Zet een paar passen in mijn richting. Mijn conditie laat
te wensen over en als ik uitgerend ben….nou….dan hoop ik maar dat er een
dokter in de buurt is…. ….
Het
was wel aardig wanneer het kameraadje voor wie ik me dan zo leeg heb
gerend er dan tegelijkertijd ook zou zijn.
Dan
ben je er nog en kan de doorstart een feit zijn. Als het zo zal gaan, dan
komt het allemaal goed….met een beetje veel geduld dan.
Ga
uit de buurt van de bereikbaarheidsgrenzen van de machtsstructuur als die
implodeert!
Liefs……pfff…..hoeveel
kilometer moet ik nog?
10
Mensje,
Ben
je ziek of wil je iets anders vertellen….of misschien helemaal niets?
Als
je medicijnen nodig hebt, zal ik er voor zorgen dat je ze krijgt….als het
niet anders kan dan zal ik geen contact eisen om ze je te bezorgen. De
brievenbus kan gewillig zijn als het moet, maar je moet duidelijker
zijn….dat begrijp je toch wel?
Misschien
wil je me ergens anders op wijzen….geen idee deze keer. Ik ben erg
bezorgd over je…Kun je alsjeblieft iets doen om duidelijker te zijn over
vanalles…bijvoorbeeld over de plek waar je zit. We hebben onze
vermoedens, maar weten het niet. We zijn er voor jou. Laat iets merken,
maan…iets duidelijker…alsjeblieft…Laat op z’n minst ons weten dat jij het
bent en waar je bent. Alsjeblieft!
11
27
april 1997-24 october 2003
|
Je
zei dat je niet wist of je de situatie waarin jij verkeerde (nog
verkeert)zou overleven.
Ik
schrok daarvan en heb sindsdien geen rust
Ik
zocht naar de oorzaak van
hetgeen je zei
Omdat
jij mijn kameraadje was/bent
En
ik jouw kameraadje was/ben
Daardoor
ontmoette ik de machtstructuur die jouw eigen vrije wil op
misselijkmakende wijze beknot
Ik
heb zwijgend het machtsvertoon en machtsmisbruik
ook t.o.v. mij
Jarenlang
moeten accepteren en incasseren
Ik
heb lang moeten zwijgen
Dat
hoef ik nu niet meer!
Ik
ken je last
Ik
ken de machtsstructuur
En
vertel het de wereld
Voor
jou
En
alle andere slachtoffers van psychisch/fysiek geweld
Meeting
Freedom of Mind?!
“Een
heeeeel klein beetje vriendelijkheid
is in deze situatie
als
een druppeltje water voor een mens
die
al veel te lang zonder water in de woestijn ronddwaalt”
“le secret”
(Rodin)
’t
schrijvertje.
12
Dag
mensje…..achter de maan,
Jij
schreef letters in het zand over “een vreselijk nare werkelijkheid
achter een bijna perfekte façade”. Je liet ze me lezen. Daarna kwam er een vreselijke storm.
Die storm nam jou mee, verwaaide het zand zodanig dat niemand er ook
nog maar een letter van kon lezen. Ik probeerde je nog terug te halen,
maar jouw kracht leek verdwenen en de storm was zo sterk.
En
zo liet je me alleen achter in de chaos die de storm had veroorzaakt en
met de herinnering aan de woorden in het zand over de nare wereld
achter de muren van schone schijn. Nadat ik me een weg had gebaand door
de troep na de storm, heb ik met je woorden gedaan wat jij van mij
verwachtte/hoopte, denk ik. Ik heb ze vastgelegd op wit papier. Daarna ben
ik ervoor gaan zorgen dat de woorden zeggingskracht kregen. Ondertussen
ben ik het spoor van de vernielingen die de storm aan had gericht gaan
volgen met als doel je te vinden en niet uit het oog te verliezen.
Dat
ik behalve achter je staan ook wel bezig moe(s)t met het beschermen van
mij en mijn gezin tegenover de gevolgen van jouw volledig conformeren
aan de wil van de machtstructuur, was en is verschrikkelijk moeilijk.
Met mijn hart, uitgaande van onze perceptie, kan ik niet tegenover je
staan. Daarom bewandel ik ook op die weg een hele bijzondere route. Ik
ben je kameraadje. Dat weten de meeste mensen die mij van nabij hebben
zien handelen/spreken over de situatie heel erg goed.
13
Maan,
Aantrekken
en afstoten ( volledig negeren)……aai poesje aai poesje…..weg
poesje…..Ja, dat is een bekend fenomeen en hoort ook wel thuis in de
overpeinzingen m.b.t. het begrip “double bind”.
De
vraag van mij aan jou is:
“Waardoor
wordt dat veroorzaakt?”.
Het
kan een bewust handelen zijn. Het kan onbewust zijn.
Ik
word er niet echt ziek van. Ik ken de principes van zulke processen. De
perceptie van waaruit wij hier met z’n allen denken en handelen, geeft
“het aai poesje weg poesje” door slachtoffers van ernstig geweld, een
plaatsje in het geheel.
Toch
maakt het me soms wel moe. Het doet me verdriet.
14
De
zinnen in mijn brieven.
Met
mijn brieven was niks mis. Wat er mis was, is dat mijn brieven aan jou
zonder mijn toestemming en medeweten werden gelezen door anderen en dat
anderen het blijkbaar gepermitteerd vonden om mijn post aan jou
persoonlijk, te lezen…..en nog te interpreteren en die interpretatie
naar buiten te brengen/ in de groep te gooien, ook. Dat was flink foute
boel en toen ik vernam dat dat met mijn post gebeurde, ben ik ook heel
erg geschrokken. Ik schreef geen brieven aan zomaar mensen… Ze waren
gericht aan een mensje dat ik kende, die mij kende en aan wie ik mijn
woorden uit mijn verdrietig hart destijds toevertrouwde. Ik ging ervan
uit dat je mijn woorden wel zou zeven en het beste eruit zou halen. Dat
deed je ook…..maar de anderen deden dat niet.
Met
de zinnen in mijn brieven was niks mis. Het was/is flink mis met
hetgeen kwaadwillende sujets ermee wilden doen.
Het
was vooral foute boel dat anderen dan jij mijn zinnen aan jou gingen
lezen en interpreteren.
Er
was censuur…..en er is een steeds sterkere censuur gekomen. Ze hebben
je ertoe gedwongen om te zeggen/schrijven dat je geen post van mij of
van ons wilde hebben. Dat is zoals sektarisch functionerende groepen
dat doen. Jij mag geen enkele info hebben/ontvangen van mensen die om
je geven en de structuur van je situatie hebben doorzien.
Dat
is zoals ik/wij het zien. Dat maakt onderdeel uit van onze welbekende
nooit ontkende perceptie.
Ik/wij
sta/staan open voor andere geluiden……
Een
gedichtje voor jou? O.k.!
15
Een
gedichtje over een bijzondere vriendschap
tussen
de maan die niet spreken kan en het schrijvertje dat daarom niet
zwijgen kan
Je
glimlachje zo stil
Te
donker om te zien
Maar
zo heel echt
Dat
in de diepte
Van
de sterrenwereld
Te
voelen is dat die er is
Je
oogopslag zo stil
Waarmee
je wilt zien
Hoe
ik me oprecht
Steeds
weer verdiepte
In
de processen van een wereld
Die
wil dat ik je mis
Je
wilt dat ik er ben
Je
weet dat ik er ben!
Liefs,
’t
schrijvertje.
‘k
Ben even op. Thuis te vinden. Ik heb de lamp uit.
Dag
hoor,
’t
schrijvertje…zzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzzz
|
|
|
|
|
|
