Een creatief uitlaatklepje

…

“De waarheid is soms 1000 maal zotter dan de zotste leugen”

“Eerlijk duurt …..het (alleraller-) langst….”

„Wanneer je door een

in functioneren

sektarisch overkomende “subscene”

vogelvrij wordt verklaard,

dan kun je maar 1 ding doen:

“Blijven vliegen”.

Het filmpje hieronder spreekt boekdelen over de mogelijke impact van destructieve controletechnieken. Kort maar krachtig filmpje waarin de psychologische trucs van sektarisch getinte structuren helder en duidelijk herkenbaar worden weergegeven:

Een bijzondere pagina

over

een vriendschap

in een uiterst bijzondere

en vooral ook nare onwerkelijk overkomende

maar o zo werkelijke omstandigheid

over

een vriendschap

die met hart en ziel staan wil blijven

tegenover de druk van destructieve controletechnieken

een druk waaronder slachtoffers uiteindelijk hun identiteit en geschiedenis kunnen vergeten

“Sektarische structuren maken meer kapot dan je lief is”.

· Van een doortastend zelfstandig en onafhankelijk denkend mens, maken ze een initiatiefloos afhankelijk mensje zonder ook maar enig zelfvertrouwen.

· Van iemand die lief voor je was, maken ze iemand die je naar en kwetsend bejegent.

· Van iemand die je te vuur en te zwaard verdedigde en beschermde, maken ze iemand voor wie de helm op moet om te beschermen tegen alle psychische geweld dat over je uitgestrooid wordt.

· Van een professioneel ethisch handelend persoon maken ze iemand die alle professionaliteit en ethiek ten opzichte van de kritische buitenstaander aan de laars lapt.

“Ik luister graag naar fluisterende akkoorden.

Ze spelen pianissimo die aardige woorden uit een speciaal “boek”.

Dan weet ik dat je er zelf bent.

Dan valt de grootste zorg heel even weg en kan de onrust een dutje doen”.

Helaas is dat slechts zelden zo.

De impact van een bijna ongrijpbaar fenomeen.

Een bijna alles en zeker teveel vernietigende windhoos.

Geleidelijk veranderden vriendelijkheden in hatelijkheden. Geleidelijk werden reguliere communicatiekanalen meer en meer gefrustreerd.

Verwonderd vroeg ik me af wat er aan de hand was. Antwoorden kreeg ik niet. Wel merkte ik hoe mijn persoonlijkheid, mijn motivatie voor mijn gedrag e.d. op de kop werden gezet. Ze bleken een negatieve betekenis te hebben gekregen. De positieve gedachtengang over mijn persoon was 180 graden gedraaid helaas. Ik kon in de ogen van de mensen voor wie ik door het vuur zou gaan en die er andersom ook altijd voor mij waren meer en meer niets meer goed doen, laat staan iets goed zeggen.

Mijn uiterlijk en innerlijk werden plotseling onderwerp van intense beledigingen en al degenen die als bloedverwant of als vrienden al “eeuwen” bij me hoorden zouden niet deugen….

..en dat terwijl voorheen juist mijn roots zeer gewaardeerd werden. Pijnlijk natuurlijk. Vooral omdat mijn ouders met wie ik zo’n fijne band had beide niet lang voordat deze ramp zich voltrok overleden waren. Het waren zulke fijne integere mensen…..niks mis mee…en met mij…met mij was toch ook niks mis. Ik was en ben gewoon een mens met plussen en minnen. Ik was/ben niet veranderd of zo….mijn roots en andere vrienden ook niet……er werd alleen maar meer en meer met een andere en wel nare negatieve bril op naar mij en alles wat bij me hoort gekeken.

Ik was er jarenlang emotioneel kapot van, probeerde te zoeken naar oplossingen..ervan uitgaand dat er sprake moest zijn van misverstanden en dat met een goed gesprek misverstanden uit de weg te ruimen zijn. In ieder geval zou het toch mogelijk moeten zijn, dacht ik, om met een gesprek meer duidelijkheid te verschaffen over de oorzaak van de ommezwaai in hun attitude richting mij en hun denken over de wereld.

Maar die insteek bleek niet te werken. Mijn pogingen om te komen te een betere atmosfeer werden uitgelegd als claimend aandachtvragen, ziek….en ik was allesbehalve ziek. Ik was wel intens verdrietig, teleurgesteld en ook boos over de wijze waarop ik werd bejegend. Begrijpen was wat ik wilde. Die veranderde attitude had een enorme impact op mijn leven.

De situatie sleepte zich vele jaren voort.

Terwijl ik iedere dag gebukt ging onder de nare toestand, zocht ik mijn route naar een beter begrip van dit rare gebeuren. Na vele omwegen en studies, belandde ik uiteindelijk in de bestudering van de mogelijke impact van destructieve gedragscontroletechnieken. Hierin herkende ik wat ik had meegemaakt en iedere dag nog ervoer. Sindsdien hanteer ik mijn welbekende nooit ontkende visie op het proces waaronder ik leed(en waar ik nog steeds last van heb).

Er was door het fenomeen een onzichtbare tralies gecreëerd via o.a.:

Ø gepruts met taal en

Ø het via conditioneringprincipes van straffen en belonen verdringen van de eigen spontane emoties en gedrag

Ø dissociatie..althans, zo komen sommige momenten over waarop die draai van 180 graden nog verder lijkt te zijn gegaan

Ø Meer weten over destructieve gedragscontroletechnieken? Link dan sektehulp.nl

Aan mijn betrokkenheid bij deze mensen, liggen een liefdevolle vriendschap alsmede mijn plichtsbesef om op te staan tegen geweld ten grondslag.

Mijn welbekende nooit ontkende visie is gestoeld op uiterst gegronde argumenten als ook eigen ervaringen en aanvaringen met de nare groepsstructuur en de opvattingen van collega-deskundigen op dit terrein over de hele wereld, die ik geraadpleegd heb.

Ik sta open voor andere geluiden dan de mijne.

In het dagelijks leven run ik mijn eigen praktijk voor counseling, exitcounseling, mental coaching, personal coaching, vrije dansexpressie en sportconsultancy. Daarnaast schrijf ik boeken, dichtbundels en hou ik lezingen in binnen en buitenland o.a. over dwingende beïnvloeding, sektes e.d.

Met mij was en is niks mis.

Ik heb alleen maar mijn mond open gedaan over een extreme vorm van geweld en doe mijn uiterste best om mijn kameraadje” maan”, die in zo’n nare knel vastzit(according to my perception), men(s)taal te steunen, uit die knel te krijgen en zo goed en kwaad als dat gaat zoveel mogelijk te beschermen tegen het geweld van de sektarisch functionerende groep.

Lieve Maan,

Soms lijk je de ware toedracht der dingen, de motivatie waarmee ik mijn gedichten geschreven heb en de werkelijke reden waarom wij zo achter je zijn blijven staan, vergeten te zijn. Het lijkt soms alsof de machtsstructuur erin geslaagd is om mijn gedichten en mijn bestaan te koppelen aan al jouw ellende. Ellende die in werkelijkheid niet ik, maar juist de machtsstructuur aanricht. Misschien is mijn boekje: "Een knuffel voor jou", uitgegeven in 1999, wel op de moderne brandstapel van de censuur van de macht in de wereld waarin jij leeft, een pijnlijke dood gestorven. Ik weet het niet. Dat je in een andere wereld leeft van waaruit je gedwongen wordt om mij te kwetsen, weet ik wel. Dat heb je ons verteld en we hebben ook meer dan ons lief is ervaren dat dat de bittere waarheid is…..helaas.

Wat ik hoop, is dat de vriendschap tussen ons de storm aan ellende van die nare machiget wereld, zal overleven…..

Die kans is er wel, omdat die vriendschap diep geworteld is in onze hartjes waarvan ik echter alleen nog maar kan hopen dat ze niet helemaal stuk te krijgen zijn.

Liefs,

Jouw schrijvertje

Verjaardag van “de maan”

Ik roeide in mijn bootje

tegen de stroom in

naar de overkant

omdat de brug open was

Ik vervoerde je cadeautje

stootte mijn kin

viel over de bootrand

in het water, zonder jas

Koud en kleddernat

sjokte ik met cadeautje

naar de voordeur

met de brievenbus

Toen ik de maten mat

legde ik haast het loodje

't cadeautje paste er niet "deur"

zelfs niet na wat geklus

En zo bleek niet het water

maar de brievenbus het obstakel

Is nu het cadeau te groot

of de brievenbus te klein?

vele minuten, uren later

landde 't cadeautje met een takel

in mijn eigen kleine boot

omdat het niet van jou mocht zijn

ik wilde je feliciteren

wilde je een kusje geven

op die aardige lachrimpel

die er gisteren nog was

maar na lang proberen

heeft mijn bootje het begeven

Vandaag was het niet simpel

en morgen....dat is morgen pas!

’t Schrijvertje

(uit: "Een knuffel voor jou" van ‘t Schrijvertje)

according to my perception.

“Roots©”

Lieve maan,

Hou je taai.

Wij houden van je.

’t Schrijvertje en co.’s.

Machteloosheid

Soms lijkt een ijzige kou

over de zachte huid

van je gezichtje

het landschap te bepalen

Hoe kan ik nou

zonder geluid

met een fluisterend gedichtje

voldoende warms voor je halen

Liefs dan maar….’t Schrijvertje

Luisteren is een belangrijk onderdeel van mijn huidige beroep.

Soms hoor ik niks, soms iets, soms heel veel.

Soms is het iets moois, soms iets wat niet mooi is en soms wou ik dat ik doof was.

Eerst

je glimlach

je blik

je stem

Daarna

je stilte

je gedachten

je handen op je hart

Dan ben je er zelf niet

Dan zie je mij niet

Dan vind ik jou niet

Dan ben ik er niet.

Oorverdovend

Geen geluid

nog niet het fluisteren van de wind

of van de hond

die op een takje stapt in het bos

Niet luisteren,oren dicht

niet aan kunnen te weten

welk lawaaigedonder

de stilte van nu regisseert

Volume uit

absoluut gehoor is waar zien begint

maar alles blijft verstomd

zelfs de wakende hond

Morgen is het weer licht

lijkt iedereen de angst vergeten

heel bijzonder

hoe dan oppervlakkigheid regeert

Ik kaart het psychosysteem van de sektarische structuur waarin jij vast wordt gehouden aan……Ik veroordeel de slachtoffers van dat systeem niet. De verantwoordelijkheid voor de ontstane situatie ligt, mijns inziens, bij de macht in dat nare psychosteem die m.b.v. dwingende beinlvoedingstechnieken en ander geweld de slachtoffers dingen laat doen… en zeggen die de slachtoffers uit zichzelf nooit zouden doen….en zeggen.

Mijn persoonlijkheid wordt door de macht door het slijk gehaald en slachtoffers van diezelfde macht worden middels misselijkmakend geweld gedwongen zich te conformeren aan alle wensen van die macht.

“ Ik leef in een wereld van waaruit ik jou moet kwetsen… en dat wil ik niet”, zei je 10 jaar geleden. Destijds kon ik het bijna niet geloven…..Ik had met niemand bonje…en toch zou er een wereld moeten zijn van wie jij mij moet kwetsen…Die wereld kende ik niet…..Ik wilde weten wie dan de mensen in die wereld waren/zijn van wie jij mij moet kwetsen….Wie wilden mij nou kwetsen…en vooral: Waarom wilden ze dat?….

Je bleek me inderdaad vanaf dat moment te gaan kwetsen waar maar mogelijk was..alleen het …” en dat wil ik niet”….? bleef helaas achterwege….

Ik ben achter je blijven staan, omdat ik de werking van dwingende beinlvoedingstechnieken in jouw situatie heb onderkend, jouw sterrencommunicatie heb waargenomen, ik mensen in nood niet laat zakken, niet buig voor destructieve macht en last but not least zeer zeker jouw kameraadje wel ben.

Maantje, ik kan er nog veel woorden over op papier zetten, maar het geheel der dingen komt hierop neer:

Ik was destijds geshockeerd, teleurgesteld, intens verdrietig en boos, omdat ik ten onrechte zo geconfronteerd werd met zoveel onrecht en agressie t.o.v. mij van mensen van wie ik dat nooit had verwacht….van mensen van wie ik zoveel hield en voor wie ik door het vuur ging. Dat het geheel der dingen zover ging dat ik alles uit de kast heb moeten halen om niet koppie onder te gaan in die zee van machtsvertoon en sektarisch geintimideer…..onvoorstelbaar en zo vreselijk teleurstellend.

Ik ben doodmoe geweest van het weerstand bieden…doodmoe….bijna helemaal kapot….

Ik ben nu niet meer zo verbaasd en geshockeerd. Ik ben ook niet meer zo boos en minder teleurgesteld dan ik destijds was. Ik ken immers het bestaan van structuren, waarin het intimideren en kwetsen van een mens de gewoonste zaak van de wereld is en waarin de eigen identiteit van de recruten van die structuur omver wordt gelopen door de groepsidentiteit.

Doodmoe ben ik niet meer, weleens wat stil van alles en over alles. Weerstand bied ik met gemak, al is het altijd weer teleurstellend dat het nog niet in normaal vaarwater gaat.

Er is iets wat niet over is gegaan:

Het verdriet erover……..en het gemis van een mij zo dierbaar kameraadje….dat verdriet en gemis is altijd gebleven.

Het fijne aan het meemaken van deze ervaring vind ik de constatering dat evengoed mijn vriendschap voor jou en jouw vriendschap voor mij al die tijd tegen de druk van de machtsstructuur in, overeind is gebleven.

Ik hoop dat we elkaar op een dag weer zullen begroeten zoals jij en ik dat wensen. Dat hopen de mensen hier om me heen ook.

Je weet me vast wel te vinden.

Tot dan.

Schrijvertje.

According to my perception.

“Roots©”

Mijn leven na jouw

“letters in het zand” voor mij

werd nooit meer hetzelfde…”.